An Den hag ar Wezenn

Graet a zo dezhań ur groaz nevez, gant stoc’hennoů divrazet.

Ar wezenn ’oa yaouank, a-boan darev. N’he doa douget c’hoazh nemet he skourroů :

n’anaveze nemet he deil ha pouez he frouezh hag ar selin gwenn.

Roet ’zo dezhań ur groaz nevez-flamm. Ar wezenn n’he doa douget nemet laboused,

neizhioů, an amprevan o tremen hag ar glav, an avel a zo ur c’han pa c’hwezh an Heol

hag an noz.

Roet ’zo dezhań ur groaz evitań e-unan. Ar wezenn n’he doa ket stoket na kig na

kroc’hen an divskoaz. Ar vouc’hal he doa troc’het ar c’hoad evit ar wech kentań ha

dispeget ar ruskenn. Ar sev he doa beret evit ar wech kentań.

Evit ar wech kentań ar wezenn ’oa kouezhet d’an douar flastret he brońsoů sunek. Ha

trumm ar gwrizioů o doa bet diouer a aer. Ar gwazhioů don o ’n em c’houllonderiń eus

o sev. Bez’ eo ur wezenn nevez-varv : bez’ eo skeudenn ur wezenn, gant he

skourroů-mamm tachet a-dreuz he fust. Ar c’hoad en e gannder n’en doa ket anavezet

ar gwad o tisec’hań. Ar c’hwezenn a labez ar skopadur mezhus…     N’he deus ket

muzuliet ment ur c’horf den. Na hed e zivrec’h. N’anavez ket poulz e beultrin, na

gourlamm ar c’hof nag ar penn o stokań, nag ar vorzhed a bleg.

Evit ar wech kentań eo douget en kroaz gant unan bennak, o stlepań anezhi dre ar

boultrenn. Hag ar wezenn ’n em zifenn ket, nemet o pouezań eus hec’h holl bouez,

hec’h holl dolzenn varv.