Akt a Ginnig

 

Tad pinvidik ! Mestr ar Bed-holl, petra kinnig deoc’h-c’hwi, p’eo c’hwi perc’henn an holl vadoù ?

Gwir eo, pa soñjan, n’eus paour ebet a gement n’eo ket gouest da reiñ, ha n’eus pinvidig ebet ha ne vefe ket gouest da resev.

Boas emeur da ginnig deoc’h, o va Doue, an holl boanioù a gorf hag a spered : kleñved, gloaz, trubuilh, kañv…

Daoust hag-eñ ne vefe ket plijusoc’h evidoc’h degemer kinnig hor

levenez ?

Barr-leun e tle bezañ an Neñv gant ar sammoù-se a boan hag a c’hlac’har kinniget a-hed an deiz gant an dud reuzeudik ;

Va Doue ! me ’ro deoc’h va foan, emezomp… Me ’oar mat penaos ar boan he deus un dalvoudegezh vras en hoc’h arboellerezh. Moarvat an daeroù-se kinniget deoc’h a zo mein prizius.

Met daoust ha ne vefe ket c’hoazh koantoc’h brageriz : strinkadenn ur c’hoarzh ? youc’hadenn un estlamm ? kanenn ur galon c’hlan ? un dremm seder atav mousc’hoarzhus ?

Va Doue ! me ’ginnig deoc’h kement barr-levenez a ra d’am c’halon

tridal, pe a valzam va goulioù kuzhetañ. Me o c’hinnig deoc’h evel ur vogedenn ezañs…

 

18 a viz Ebrel 1964